کردپرس، ایران، به استواری تاریخ و به اعتبار جغرافیای بی بدیلش، هرگز در بنب ست انزوا گرفتار نمی شود. تحولات اخیر در خلیج فارس و دریای عمان و تلاش مذبوحانه نیروهای آمریکایی برای ایجاد ناآرامی در بنادر جنوبی، بیش از آنکه تهدیدی برای اقتصاد ایران باشد، به مانوری برای اثبات «سدناپذیری» قلمرو این سرزمین بدل شده است.

ایران با تکیه بر ژئوپلیتیک منحصربه فرد خود، چنان شبکه ای از راههای جایگزین و ظرفیت های خفته دارد که هرگونه فرضیه برای «محاصره» را به شکستی استراتژیک برای طراحان آن بدل می کند.

 در این موازنه جدید، استانهای آذربایجان غربی و کردستان به عنوان بازوهای قدرتمند تجارت خشکی، شکوه دسترسی ایران به بازارهای جهانی را به رخ می کشند. امروز مرزهای غربی و شمالغربی ایران، نه به عنوان راه ناچار، بلکه به عنوان «مزیت برتر» در حال بازتعریف نقش خود هستند. آمارهای خیره کننده از رشد مبادلات در این مناطق نشان می دهد که ایران با هوشمندی، سنگینی ثقل تجاری خود را از دریا به خشکی منتقل کرده تا نشان دهد شاهرگهای حیاتی این کشور فراتر از محاسبات محدود دریایی است.

در این میان، پایانه مرزی بازرگان به عنوان دروازهای استراتژیک، با ترافیک روان و پرحجم کالاهای اساسی و صنعتی، ثابت کرده است که پیوند ایران با اقتصاد اروپا و همسایگان غربی، گسست ناپذیر است. این مرز، امروز به قلب تپنده مبادلات ارزی بدل شده و با ثبت ترددهای بی وقفه، پوشالی بودن ایده انزوای ایران را به اثبات رسانده است.

کلید این پیروزی ژئوپلیتیک را باید در «دیپلماسی فعال همسایگی» جستجو کرد. تعاملات سازنده و راهبردی تهران با آنکارا، بغداد و اربیل، نوار مرزی غرب را می تواند به یک «منطقه امن اقتصادی» تبدیل کند.

تلاش برای تحقق تجارت ۳۰ میلیارد دلاری با ترکیه و تفاهمنامه های تسهیل تردد با دولت عراق و اقلیم کردستان، بخشی از یک نقشه بزرگتر برای تبدیل ایران به هاب غیرقابل حذف ترانزیت در منطقه است.

در این منظومه، پایانه مرزی رازی در خوی با فعالیت شبانه روزی، و پایانه مرزی سرو با تخصص در حمل ونقل ترکیبی، زنجیرهای از امنیت و ثروت را ساخته اند که هرگونه فشار در جنوب را با رونق در شمالغرب خنثی می کنند.

انتظار این است که این پویایی مرزی، برکت و رفاه را به سفره مرزنشینان غیور این مناطق بیاورد.

رونق یافتن پایانه مرزی تمرچین در پیرانشهر، نه تنها مسیر کوتاه و راهبردی صادرات به اربیل و سلیمانیه را تضمین می کند، بلکه باعث ایجاد هزاران فرصت شغلی در حوزه های لجستیک و بازرگانی می شود.

پایانه مرزی باشماق در مریوان نیز که اکنون رتبه سوم ترانزیت کشور را در اختیار دارد، به مأمن صادرات کالاهای ایرانی و هاب توزیع در قلب عراق بدل شده است.

این ظرفیتهای مرزی و بارور کردن آن، میتواند پاسخی قاطع به کسانی باشد که معیشت مردم را هدف گرفته اند؛ انتظار می رود که امروز «اقتصاد مرزپایه» در کردستان و آذربایجان غربی، به موتور محرک توسعه پایدار منطقه تبدیل شود.

در شمالی ترین نقطه، پایانه مرزی پلدشت در منطقه آزاد ماکو، با اتصال به نخجوان و بازارهای شمالی، به همراه پایانه مرزی صنم بلاغی و مرز کیله در سردشت، ثابت کرده اند که جغرافیای ایران، دریایی از فرصت هاست که هرگز خشک نخواهد شد.

تنوع این پایانه ها و دسترسی گسترده به جمعیت میلیونی کشورهای همسایه، واقعیتی انکارناپذیر را فریاد میزند، که ایران، کشوری با هزاران درِ باز است.

در نهایت، آنچه در آمارها و سیمای جاده های پرترانزیت غرب کشور دیده می شود، تصویر اقتداری است که از پیوند «جغرافیای بااصالت» و «دیپلماسی هوشمند» پدید آمده است.

 ایران با تکیه بر ۹۶۷ کیلومتر نوار مرزی در این منطقه، به جهان ثابت خواهد کرد که محاصره ناپذیر است و هر نقطه ای از این خاک، می تواند آغازگر جریانی عظیم از ثروت و رفاه باشد.

این مرزها، امروز نماد ایستادگی و اعتبار ملتی هستند که بن بست را در دایره المعارف سیاسی خود به رسمیت نمیشناسد.