به گزارش کردپرس، ادهم بارزانی در پیام خود نوشت:

بەنام خداوند بخشنده و مهربان

ـ شهروندان عزیز کرد و کردستانی در هر کجا که هستید
ـ جناب نخست‌وزیر عراق
ـ جناب رئیس شورای عالی قضایی عراق
ـ طرفداران، مردمان عزیز، دوستان و خویشاوندان بسیار گرانقدر
ـ آزادی‌خواهان و مبارزان راه آزادی

امروز جمعه، ۵ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۵ خرداد ۱۴۰۵)، چهار سال تمام است و گام به پنجمین سالی می‌گذاریم که من دور از زادگاه خود و دور از بستگان، خانواده و فرزندانم هستم.
در این مدت، مادرم، برادرم، همسر برادرم و چندین تن از نزدیکانم به رحمت ایزدی پیوستند و من نتوانستم در مراسم خاکسپاری و ترحیم این عزیزان شرکت کنم. برهمگان روشن و آشکار است که این تصمیم ناعادلانه و غیرقانونی، با فرمانی یک‌جانبه و برخلاف قانون اساسی عراق و قوانین اقلیم کردستان، از سوی «حاکمان اربیل» علیه من اتخاذ شده است. بی‌گمان، دور کردن من از منطقه و زادگاهم هرگز شکافی در عشق و محبت میان من و عزیزان آن منطقه ایجاد نکرده است، بلکه بیش از پیش مشتاق هر گام ما در آینده هستند".

مواضع من در گذشته، در حمایت از زندانیان منطقه «بادینان»، مخالفت با لشکرکشی‌ها و
اشغال خاک کردستان و دفاع از حقوق مشروع و حماسه‌های تاریخی‌مان بود که غصب، پایمال و تحریف شده‌اند. اطمینان دارم که این موضعِ ده‌ها هزار شهروند دیگر از این
ملت رنجدیده است؛ هزاران نفری که به خاطر مواضعشان در آن منطقه، از شهر خود راندە و  آواره شده‌اند. قدرت محلی در اربیل هرگز تحمل نظرات متفاوت را نداشته و همواره خواسته است صداهای آزاد را خفه کند و (در مواردی) خفه کرده است".

از اینجا بار دیگر درخواست می‌کنم که به غیر از آن سه بیانیه‌ای که پیش‌تر منتشر کرده‌ام، دلایل خود را برای افکار عمومی کردستان و عراق فاش کنند و بگویند به چه علتی مانع از بازگشت «ادهم بارزانی» به زادگاهش می‌شوند.
فرصت را غنیمت شمرده و از مردم عزیز سلیمانیه و تمامی مناطق دیگر و مقامات آن منطقه، به‌ویژه برادر بزرگوارم «کاک بافل جلال طالبانی»، رئیس اتحادیه میهنی کردستان، صمیمانه تشکر می‌کنم که مرا پذیرفتند و اجازه ندادند احساس غریبی کنم".

همچنین از کردستان ایران، جمهوری اسلامی ایران و مسئولان آن سپاسگزارم که در این چهار سالِ اخراج من توسط حاکمان کنونی اربیل، مانند دهه‌ها مبارزه و تلاش ملت کرد علیه رژیم صدام حسین، مرا در این چهار سال گذشته گاه به عنوان یک آواره پذیرا گشتند و آغوش محبت و مودت خود را به روی من گشودند. در تمام این مکان‌ها، هرگز اجازه ندادند احساس ناآرامی کنم. همان‌طور که همیشه گفته‌ام: برای من «بارزان» همان «سلیمانیه» است و «سلیمانیه» همان «بارزان». خداوند به همه شما پاداش خیر دهد".

آنچه با من صورت گرفته، ظلمی بسیار بزرگ است و خداوند متعال این حق را -دیر یا زود-
باز خواهد ستاند. از آزادی‌خواهان و دولت عراق می‌خواهم که در قبال این پرونده و ده‌ها و بلکه صدها پرونده دیگر سکوت نکنند و اجازه ندهند قانون اساسی نقض شود".

برادرتان
ادهم عثمان شیخ احمد بارزانی
٥-٦-٢٠٢٦