به گزارش کردپرس، فرهاد تونچ، هنرمند و خواننده شناختهشده کُرد، از انتشار ترانه تازه خود با عنوان «دوستم» (Dostum) خبر داد؛ ترانهای که به صلاحالدین دمیرتاش، رئیس مشترک پیشین حزب دموکراتیک خلقها (HDP) که از ۴ نوامبر ۲۰۱۶ در زندان به سر میبرد، اختصاص یافته است.
این اثر که شعر و موسیقی آن را خود تونچ ساخته، از ۱۹ ژوئن در پلتفرمهای موسیقی منتشر شده است. در موزیکویدئوی این ترانه نیز تصاویری از دوران بازداشت دمیرتاش و همچنین تصاویر بازسازیشده با هوش مصنوعی به کار رفته است.
تونچ درباره انگیزه ساخت این اثر گفت: «این ترانه خلاصهای از یک دوستی ۲۰ ساله است. من صلاحالدین دمیرتاش را زمانی شناختم که هنوز وارد سیاست حرفهای نشده بود و به عنوان یک وکیل جوان فعالیت میکرد. از آن زمان تاکنون مسیر ما هرگز از هم جدا نشده است.»
او افزود: «حتی ورود من به عرصه سیاست نیز تا حدی به اصرار دمیرتاش بازمیگردد. در سال ۲۰۱۱ او بیش از هر کس دیگری خواهان نامزدی من در انتخابات پارلمانی از درسیم بود و در سال ۲۰۱۸ نیز از داخل زندان برای نامزدی من در آیدین پیام فرستاد.»
این هنرمند کُرد با اشاره به زندگی خود در تبعید گفت: «هفت سال است که به دلیل پروندههای قضایی علیه من، در اروپا زندگی میکنم. دلتنگ سرزمینم هستم، اما بیتردید صلاحالدین دمیرتاش و دهها نفر دیگر از دوستان ما که پشت میلههای زندان هستند نیز همین دلتنگی را تجربه میکنند. ترانه "دوستم" از همین احساس زاده شد.»
او ادامه داد: «خواستم دین وفاداری خود را در قالب موسیقی ادا کنم. این ترانه برای دمیرتاش نوشته شده، اما در عین حال سلامی است به همه دوستانی که در زندان به سر میبرند. این اثر علاوه بر بیان یک دلتنگی شخصی، در واقع دعوتی است برای همبستگی و همراهی.»
تونچ با تأکید بر اینکه مفهوم دوستی در ترکیه جنبهای سیاسی نیز پیدا کرده است، گفت: «وقتی فردی منتقد نظام باشد، حتی گفتن "دوستم" به یک نفر، نشستن بر سر یک میز و مبارزه برای آرمانهای مشترک میتواند جرم تلقی شود. به همین دلیل این دوستیها بر پایه یک حافظه سیاسی مشترک شکل گرفتهاند.»
او همچنین درباره نقش هنر در دوران سرکوب و بحران اظهار داشت: «در این سالها از دور شاهد بودهام که صدایم و ترانههایم برای مردم امید به همراه آوردهاند. محبت و توجه مردم انگیزه مرا برای ادامه فعالیت هنری دوچندان میکند. حکومتها همواره تلاش میکنند هنرمندان را ساکت کنند، اما هنر توانایی تغییر روح و ذهن انسان را دارد و به همین دلیل نیز با محدودیتها روبهرو میشود.»
تونچ افزود: «هنر باید به زندانیان بگوید "فراموش نشدهاید" و به تبعیدیان یادآوری کند که "تنها نیستید". این یکی از مهمترین وظایف هنر است.»
این هنرمند کُرد در بخش دیگری از سخنان خود به روند «صلح و جامعه دموکراتیک» که با فراخوان عبدالله اوجالان آغاز شده اشاره کرد و گفت: «برای این روند ارزش زیادی قائلم. اما کند شدن روند و به تعویق افتادن گامهای ضروری، امروز یکی از مهمترین مشکلات پیش روی ماست.»
او با اشاره به نقش هنرمندان در روندهای صلح افزود: «صلح همواره زمانی آسیب میبیند که گذشته فراموش شود. هنرمندان وظیفه دارند هزینههایی را که در گذشته پرداخت شده به یاد جامعه بیاورند. اگر حافظه جمعی را از دست بدهیم، ساختن صلح دشوار خواهد شد.»
تونچ تأکید کرد: «هنرمند باید فضای ترس را از میان ببرد، به کسانی که میگویند صلح ممکن نیست پاسخ دهد که ممکن است و امید را زنده نگه دارد. هنر باید به جای زبان دیوارکشی، زبان پلسازی را گسترش دهد و همه ملتها را به یک ترانه مشترک دعوت کند.»
او در پایان گفت: «روند صلح فقط به سیاستمداران مربوط نیست، بلکه سفرهای است که همه مردم باید دور آن جمع شوند. هنرمندان باید در ساختن این فضا نقش فعالتری ایفا کنند. ما به صداهای بیشتر و شجاعت بیشتری نیاز داریم. اگر هنرمند در این مقطع سخن نگوید، دیگران به جای او سخن خواهند گفت. هنرمند باید نیروی محرک صلح باشد؛ صدایی که جامعه را به صلح متقاعد کند و حکومت را به برداشتن گامهای لازم وادارد.»
تونچ ابراز امیدواری کرد که روند صلح با شکست مواجه نشود و زمینه بازگشت زندانیان و تبعیدیان به زندگی عادی فراهم شود. او گفت: «هزاران نفر نه تنها در زندانها، بلکه در تبعید زندگی میکنند. امیدوارم این وضعیت پایان یابد و بتوانیم بار دیگر در کنار مردم خود در کشورمان زندگی کنیم.»
نظر شما