به گزارش کردپرس، هفتم تیر سال ١٣٦٦ در یک ظهر گرم تابستانی، ساعت ۱۶:۳۰، صدای انفجاری عظیم گوش شهر را کر کرد. شهر مرزی و محروم سردشت، در آن روز و در بحبوحه جنگ ایران و عراق، توسط رژیم بعث عراق از ۶ نقطه بمباران شد.

مردم همانند سایر بمباران های دیگر سعی کردند پناه بگیرند تا از اصابت بمب‌ها در امان باشند، پس از چندی که آسمان غران آرام گرفت، مردم شتابان خود را به آن نواحی که محل اصابت بمب بود رساندند تا به یاری همدیگر بشتابند و همشهری های خود را که زیر آوار گرفتار شده بودند، نجات دهند.

پر جمعیت ترین نقطه شهر محل اصابت بمب واقع شده بود و در این جریان چند نفر زخمی و یک نفر شهید شد. مردم حتی در آن روز خوشحال بودند که تنها ٦نقطه شهر بمباران شده است و تلفات کم است اما آنها اطلاع نداشتند که تا چند ساعت دیگر چه اتفاقی آینده شان را تغییر خواهد داد.

بعد از چند ساعت اما همه چیز دگرگون شد؛ خارش ها، تنگی نفس، تاول‌ها و سوختن بدن... همه جا بوی لیمو می آمد!

شاهدان واقعه گفتند: "شهر نابود شد". در یک روز ۸ هزار و ۲۴ نفر؛ زن و مرد و کودک و پیر با گازهای شیمیایی، مسموم شده و ۱۱۰ نفر از ساکنان غیرنظامی شهر هم شهید شدند.

فاجعه ای که زبان از گفتن آن قاصر است. آن روز قیامتی در شهر بر پا شد که هنوز هم یاد و خاطر بازماندگانش را می خراشد و به زخم هایشان چنگ می زند.  مردمی که ٣٩سال است سرفه ها و خس خس های شبانه آزارشان می دهد و فراموش شده اند.

جانبازان شیمیایی سردشت چهار دهه است که با درد و رنج روزگار خود را سپری می کنند. این جانبازان در مقابل هر سرماخوردگی، گرد و غبار آلرژی و حساسیت های فصلی با درد و ناراحتی روبه رو می شوند و در طول این سالیان یاد گرفته‌اند که با تمام این بیماری هایی که ممکن است برای مردم عادی یک بیماری گذرا و سطحی باشد مقابله کنند، زیرا کوچک ترین سرماخوردگی و یا گرد و غبار برای یک جانباز شیمیایی بسیار دردناک خواهد بود.

سردشت سال هاست با بیکاری، درد و الم مصدومان شیمیایی سر می کند. تا کنون مهاجرت پاسخ مردم به این بیکاری و محرومیت ها بوده و در تمام این سال‌ها، جز برگزاری مراسم‌های نمادین، اقدام عملی برای جانبازان شیمیایی سردشت انجام نگرفته است!

کلنیک تخصصی جانبازان شیمیایی سردشت هم با یک هزار و ۲۷۰ مترمربع زیربنا با بخش‌های قلب، پوست، چشم و فیزوتراپی متاسفانه کفاف شهری با هزاران جانباز را نمی دهد.

همین کلنیک تا کنون ٥ بار افتتاح شده چرا که هر بار با تعدادی از پزشکان قرارداد امضا می شود اما به دلیل عدم پرداخت حقوق این پزشکان،  کلنیک تعطیل و سال بعد دوباره افتتاح می شد!! و این وضعیت خدمتگذاری به مردمی است که قربانیان اولین شهر هدف بمباران شیمیایی در جهان هستند.

زخم سردشت؛ همچنان باز است. محرومیت، بیکاری و افزایش مهاجرت، از سر و کول اولین شهر قربانی سلاح های شیمیایی جهان و خواهر خوانده «هیروشیما»، می بارد و از رونق و توسعه هم خبری نیست.